Overview
Dzik euroazjatycki (Sus scrofa) to ssak z rodziny świniowatych występujący w regionach strefy umiarkowanej Europy, Azji i w Afryce Północnej. Gatunek został też zawleczony do Ameryki Północnej, Ameryki Południowej i Oceanii. Wyróżnia się 16 podgatunków dzika euroazjatyckiego, które różnią się od siebie wyglądem. Ich sierść tworzy ciemnobrązowa, szorstka szczecina, która u samców przybiera na karku postać grzywy. Dziki mają duże głowy, które stanowią nawet jedną trzecią długości ich ciała, co w połączeniu z potężnymi mięśniami karku umożliwia im kopanie nawet w zamarzniętej ziemi. Samce są większe i cięższe od samic – mierzą od 85 do 100 cm w kłębie, mają od 1,45 do 1,75 m długości i ważą od 75 do 130 kg. Samice mierzą od 75 do 90 cm w kłębie, mają od 1,3 do 1,57 m długości i ważą od 60 do 90 kg.
Found in Europa, Azja, Afryka
Regions
- Afryka
- Azja
- Europa
Potrzeby wybiegu
Size
Wysokość w kłębie: 0.8 to 0.9 m
Measured as Wysokość w kłębie. The person stands 1.75 m tall for scale.
Dieta i urozmaicenie
Barrier grade
Grade 2 of 5
Minimum height
1.25 m minimum
Climbing & water
Climb proof
Not needed
Water barrier
Not allowed
Czerwona Lista IUCN
Minimum area
Land
310 m² + 15 m² na każde dodatkowe zwierzę
Shelter
10 m² na zwierzę
Environment
Temperature
-6 do 36°C
Plant coverage
15-100%
Enclosure
Wybieg
Terrain
- Trawa 10-50%
- Piasek 10-50%
- Gleba 30-50%
- Skała 0-20%
- Śnieg 0-100%
Zachowania społeczne i rozmnażanie
Uwagi dla dozorców
- Pokarm dla roślinożerców
- Owoce i warzywa
Conservation
Grupa i rozmnażanie
Najmniej zagrożony
Least concern
Critically endangered
Dzik euroazjatycki to niezwykle liczny i rozprzestrzeniony gatunek, dlatego uznaje się go za gatunek najmniejszej troski. W wyniku zbyt intensywnego polowania dziki euroazjatyckie wyginęły w średniowieczu w Wielkiej Brytanii, ale w latach 80. XX wieku udało się je reintrodukować. Sprowadzono je również do Ameryki Północnej i Ameryki Południowej, aby móc na nie polować i rozmnażać, ale osobniki, którym udało się uciec oraz te, które celowo wypuszczono na wolność, utworzyły populację inwazyjną będącą mieszanką żyjących na wolności dzików euroazjatyckich i świń domowych. W obszarach ich naturalnego występowania na dziki poluje się ze względu na ich mięso i stanowią one podstawowy element ekosystemu siedlisk, które zamieszkują. Dziki euroazjatyckie pomagają zachować równowagę w lasach. Są to wszystkożerne zbieracze, które kształtują środowisko poprzez roznoszenie nasion oraz napowietrzanie gleby, co sprzyja wzrostowi roślin i przynosi korzyści innym gatunkom. Ochrona siedlisk, regulacje dotyczące zrównoważonego łowiectwa oraz korytarze ekologiczne pomagają zachować populacje w zdrowiu, ograniczając jednocześnie konflikty człowieka z dziką przyrodą. Jednak w Amerykach populacje inwazyjne są odpowiednio kontrolowane, by móc chronić rodzime gatunki dzikich zwierząt. Powrót dzika europejskiego budzi wiele dyskusji, gdyż zwierzęta te stanowią zagrożenie dla terenów rolniczych, bydła, a także innych dzikich zwierząt, ponieważ powodują szkody i mogą rozprzestrzeniać choroby.
Zoopedia sketchbook
Ciekawostki o zwierzęciu
Keeper notes
Samice dzika euroazjatyckiego żyją w watahach prowadzonych przez starą samicę. W skład stada wchodzą nierozmnażające się samice i matki z młodymi. Dorosłe samce żyją samotnie przez większość roku, dołączając jedynie do watah podczas sezonu rozrodczego. Młode samce żyją w grupach kawalerskich. Sezon rozrodczy dzika euroazjatyckiego trwa od listopada do stycznia. Samiec, który namierzy watahę samic, przegania młode i niepłodne lochy, zaganiając jedynie samice w rui. Jeśli jakikolwiek inny samiec będzie próbował przeszkadzać w tym procesie, zostanie zaatakowany. Jeśli samcowi uda się zagonić płodne samice, będzie z nimi kopulować, a następnie opuści watahę. Ciąża trwa od 108 do 120 dni. Pod koniec tego okresu locha buduje z trawy gniazdo, w którym wydaje na świat średnio od 4 do 6 warchlaków, choć zdarzają się przypadki miotów liczących nawet 12 młodych. Locha pozostaje w gnieździe przez 10 dni, karmiąc warchlaki mlekiem. Po tym czasie razem opuszczają gniazdo, a młode trzymają się w watasze blisko matki. Samce odłączają się od watahy, gdy mają od 8 do 15 miesięcy, aby stworzyć z innymi samcami grupę kawalerów, a samice pozostają w stadzie rodzinnym lub również je opuszczają, by założyć nową watahę. Dziki euroazjatyckie osiągają dojrzałość płciową w wieku 1 roku, ale samice z reguły rozmnażają się dopiero, gdy mają co najmniej 18 miesięcy, a samce mają szansę na spłodzenie potomków nie wcześniej niż po osiągnięciu 4 roku życia, gdy są wystarczająco silne, by zagonić stado płodnych samic i je obronić. Zarówno samce, jak i samice rosną do 5 lub 6 roku życia.
Group and breeding
Group
Group size
3-30 (maks. 1 samiec, samice do 29)
Male bachelor group
1-10
Female bachelor group
1-30
Offspring dispersal
Męskie potomstwo
Lifecycle and breeding
Life expectancy
13-27 lat
Age of sexual maturity
1 rok
Age of sexual sterility
12 l.
Gestation or incubation
3.7 mies.
Interbirth period
8.3 mies.
Wielkość miotu
2-5
Mating system
Poligynia
Mating season
Jesień
Reproduction in captivity
Bardzo łatwe
Colourmorphs
- Osobnik leucystyczny
Dominance
watahy prowadzone przez dominującą samice, dominacja u samców uzależniona od rozmiaru osobnika
Powiązane zwierzęta
- Jeśli samica dzika euroazjatyckiego umrze, zanim jej młode osiągną dojrzałość, warchlaki zostają adoptowane przez inną lochę ze stada.
- Dziki euroazjatyckie są w stanie wyczuć jadalne korzenie i bulwy zakopane w glebie na głębokości 25 cm.
- Sierść dzików euroazjatyckich była wykorzystywana jako włosie używane w szczoteczkach do zębów.
- Najgroźniejszym drapieżnikiem dla dzików jest wilk szary.
- Dzik euroazjatycki ma słaby wzrok, jednak nadrabia to doskonałymi zmysłami węchu i słuchu.
Taxonomy
Class
Order
Family
Genus
Species
