Dzioborożec wielki

Dzioborożce wielkie żyją w małych grupach składających się z par monogamicznych oraz ich potomstwa. Dzioborożce wielkie są monogamiczne i wiążą się na całe życie, a przynajmniej na kilka sezonów z rzędu. Parzenie odbywa się w porze suchej. Rytuał godowy pomiędzy potencjalną parą często rozpoczyna się od podniebnych popisów i głośnych śpiewów w duecie, a samiec zazwyczaj oferuje samicy pożywienie. Gdy para nawiąże już więź, szuka dużej, naturalnej dziupli wysoko w dojrzałym drzewie. Po udanym parzeniu samica zamurowuje się w dziupli, wykorzystując do tego mieszaninę błota, odchodów i miąższu owoców, pozostawiając jedynie wąski otwór, przez który samiec przez kilka miesięcy dostarcza pożywienie jej i przyszłemu potomstwu. Samica składa w dziupli od 1 do 2 jajek, które wysiaduje przez 38-40 dni, a po wykluciu się piskląt opiekuje się nimi przez kolejne 5 tygodni. W tym czasie samiec zbiera figi i inne pożywienie, przede wszystkim owoce i okazjonalnie drobne ptaki, gady i ssaki, które zanosi swojej rodzinie w gnieździe. Gdy minie już odpowiedni okres, samica niszczy ściankę i opuszcza dziuplę, by pomóc samcowi w poszukiwaniu pożywienia i karmić pisklęta. Młode zaczynają opuszczać gniazdo po 7 tygodniach od wyklucia, ale rodzice opiekują się nimi, dopóki nie skończą 15 tygodni. Młode dzioborożce stają się od tej chwili samodzielne, ale dojrzałość płciową osiągają dopiero w wieku 4-5 lat. Samce zazwyczaj zaczynają rozmnażać się później niż samice, gdyż może nie udać im się nawiązać więzi, dopóki ich narośle dziobowe w pełni się nie rozwiną.

Dzioborożce wielkie żyją w małych grupach składających się z par monogamicznych oraz ich potomstwa. Dzioborożce wielkie są monogamiczne i wiążą się na całe życie, a przynajmniej na kilka sezonów z rzędu. Parzenie odbywa się w porze suchej. Rytuał godowy pomiędzy potencjalną parą często rozpoczyna się od podniebnych popisów i głośnych śpiewów w duecie, a samiec zazwyczaj oferuje samicy pożywienie. Gdy para nawiąże już więź, szuka dużej, naturalnej dziupli wysoko w dojrzałym drzewie. Po udanym parzeniu samica zamurowuje się w dziupli, wykorzystując do tego mieszaninę błota, odchodów i miąższu owoców, pozostawiając jedynie wąski otwór, przez który samiec przez kilka miesięcy dostarcza pożywienie jej i przyszłemu potomstwu. Samica składa w dziupli od 1 do 2 jajek, które wysiaduje przez 38-40 dni, a po wykluciu się piskląt opiekuje się nimi przez kolejne 5 tygodni. W tym czasie samiec zbiera figi i inne pożywienie, przede wszystkim owoce i okazjonalnie drobne ptaki, gady i ssaki, które zanosi swojej rodzinie w gnieździe. Gdy minie już odpowiedni okres, samica niszczy ściankę i opuszcza dziuplę, by pomóc samcowi w poszukiwaniu pożywienia i karmić pisklęta. Młode zaczynają opuszczać gniazdo po 7 tygodniach od wyklucia, ale rodzice opiekują się nimi, dopóki nie skończą 15 tygodni. Młode dzioborożce stają się od tej chwili samodzielne, ale dojrzałość płciową osiągają dopiero w wieku 4-5 lat. Samce zazwyczaj zaczynają rozmnażać się później niż samice, gdyż może nie udać im się nawiązać więzi, dopóki ich narośle dziobowe w pełni się nie rozwiną.