Orleń cętkowany

Orleń cętkowany (Aetobatus ocellatus) zamieszkuje ciepłe, przybrzeżne wody tropikalnego i subtropikalnego regionu Indo-Pacyfiku, a także wschodniej części Oceanu Spokojnego. Płaszczkę tę można zazwyczaj znaleźć w płytkich zatokach, na rafach koralowych oraz piaszczystych i błotnistych dnach morskich. Orleń plamisty ma ciemny grzbiet pokryty jaskrawymi, białymi plamami i biały brzuch, a jego spłaszczone, romboidalne ciało posiada długie, szpiczaste płetwy piersiowe, które przypominają skrzydła. Płaszczka ta posiada także długi, biczowaty ogon. Dorosłe samce mierzą od 1,5 do 2 m i ważą od 20 do 35 kg. Samice są większe i mogą mierzyć do 2,5 m i ważyć aż 90 kg.

Orleń cętkowany uważany jest za gatunek zagrożony. Ponieważ rośnie powoli i ma niski wskaźnik reprodukcji, jest wyjątkowo narażony na skutki gospodarki rabunkowej. Często jest łapany jako przyłów, w sieci i na żyłki przeznaczone dla innych gatunków. W niektórych regionach poluje się na niego także dla mięsa, chrząstek i wyrostków filtracyjnych. Degradacja środowiska, szczególnie niszczenie raf koralowych, podwodnych łąk i przybrzeżnych stref, w których dojrzewają młode osobniki, stanowi dodatkowe zagrożenie dla populacji orlenia. Z powodu zanieczyszczenia wód, ruchu łodzi oraz czynników związanych ze zmianami klimatycznymi odbudowa populacji tego gatunku napotyka problemy. Handel orleniem cętkowanym jest objęty regulacjami, które mają zapobiec gospodarce rabunkowej. Aby chronić ten gatunek, część krajów wprowadziła specjalne prawa dotyczące połowów i stref chronionych, a także opracowała strategie mające zmniejszać przyłowy. Naukowcy wykorzystują satelity i telemetrię akustyczną, aby lepiej zrozumieć drogi ich przemieszczania się, wykorzystywanie siedliska i zachowania. Kampanie edukacyjne i inicjatywy ekoturystyczne pomagają szerzyć świadomość wśród społeczeństwa, a tym samym zmniejszać wpływ człowieka na ten gatunek. Choć bezpośrednie działania, które mają na celu przywrócenie populacji orlenia cętkowanego, są dość ograniczone, dbanie o zachowanie zdrowych siedlisk tego gatunku i zmniejszanie negatywnego wpływu człowieka w perspektywie długoterminowej pomaga mu przetrwać.