Overview
Pingwin przylądkowy (Spheniscus demersus) to nielot zamieszkujący wybrzeże oraz wyspy Republiki Południowej Afryki i Namibii. Ma czarny grzbiet, czarne płetwy i stopy, a także czarną „maskę” z białą obwódką. Spód jego ciała jest biały, z czarnym pasem w górnej części piersi. Różowa skóra wokół oczu pingwina przylądkowego służy mu do termoregulacji. Każdy ptak ma niepowtarzalny wzór czarnych cętek na klatce piersiowej. Pingwiny przylądkowe mają od 60 do 68 cm długości i ważą od 2,2 do 3,5 kg. Samce są nieznacznie większe od samic i charakteryzują się dłuższymi dziobami.
Found in Afryka
Regions
- Afryka
Biomes
Potrzeby wybiegu
Size
Wysokość w postawie stojącej: 0.64 to 0.65 m
Środowisko
Male
3.1 kg
Female
3.1 kg
Bars use a log scale against the heaviest animal in the Zoopedia, the Hipopotam nilowy.
Measured as Wysokość w postawie stojącej. The person stands 1.75 m tall for scale.
Dieta i urozmaicenie
Barrier grade
Grade 2 of 5
Minimum height
1 m minimum
Climbing & water
Climb proof
Not needed
Water barrier
Not allowed
Czerwona Lista IUCN
Minimum area
Land
180 m² + 3 m² na każde dodatkowe zwierzę
Water
135 m² + 2 m² na każde dodatkowe zwierzę
Deep water
67 m² + 2 m² na każde dodatkowe zwierzę
Shelter
2 m² na zwierzę
Environment
Temperature
3 do 36°C
Plant coverage
0-20%
Enclosure
Wybieg
Terrain
- Piasek 20-100%
- Gleba 0-50%
- Skała 10-100%
Zachowania społeczne i rozmnażanie
Uwagi dla dozorców
- Małe ryby w całości
- Kalmar
Conservation
Grupa i rozmnażanie
Krytycznie zagrożone
Least concern
Critically endangered
Wild population
19,800
19,800 in the wild. Rank 25 of 58 species with a known count, smallest first.
Pingwiny przylądkowe są krytycznie zagrożone wyginięciem, a ich liczebność systematycznie spada z powodu działalności człowieka i zmian środowiskowych. Intensywny połów podstawowych źródeł ich pokarmu, takich jak sardynki i sardele, ogranicza dostępność pożywienia. Ich siedliskom lęgowym zagrażają zanieczyszczenie środowiska, w tym wycieki ropy, oraz zabudowywanie terenów przybrzeżnych. W przeszłości ich jaja masowo wybierali kłusownicy. Dodatkowe zagrożenie stanowią zmiany klimatyczne, które wpływają na prądy morskie i dostępność pożywienia. Programy ochrony pingwinów przylądkowych obejmują ochronę siedlisk, kontrolę zasobów pokarmowych oraz minimalizowanie wpływu działalności człowieka. W celu odbudowy i ochrony populacji równolegle z programem hodowli w niewoli i reintrodukcji wdraża się działania zmierzające do ratowania i rehabilitacji rannych lub pokrytych ropą pingwinów. Morskie obszary chronione ograniczają połowy ryb w pobliżu kolonii. W miejscach, gdzie nadmierne zbieranie guana zniszczyło naturalne siedliska, konstruowane są sztuczne nory. Dzięki edukacji publicznej i ekoturystyce promuje się wiedzę o działaniach ochronnych oraz uzyskuje na nie fundusze. Mimo podejmowanych wysiłków populacja pingwinów przylądkowych wciąż maleje w alarmującym tempie, co wymaga wdrożenia dodatkowych działań ochronnych.
Zoopedia sketchbook
Ciekawostki o zwierzęciu
Keeper notes
Pingwiny przylądkowe to zwierzęta społeczne, które, kiedy nie szukają pożywienia na morzu, żyją w ekstremalnie dużych koloniach składających się z wielu tysięcy par osobników. Na czas trwania sezonu rozrodczego – który ma miejsce latem (w Namibii) lub jesienią (w RPA) – pingwiny przylądkowe wychodzą na ląd. Samce przybywają na 4 dni przed samicami i wykorzystują ten czas na znalezienie odpowiedniego miejsca na gniazdo, które budują z kamyków, guana i innych odpadków. Pingwiny przylądkowe są co do zasady zwierzętami monogamicznymi i osobniki, które dobrały się wcześniej w pary, odnajdują się przy pomocy charakterystycznych dźwięków, natomiast niesparowane samce próbują przyciągnąć samice poprzez wokalizacje, poruszają też rytmicznie szyją i demonstrują przygotowane gniazdo. Para umacnia swoją więź poprzez wspólne nawoływania i splatanie szyj. Po 3 tygodniach od kopulacji samica składa w gnieździe 2 jaja, które para wysiaduje przez 40 dni, zmieniając się tak, by drugi osobnik mógł udać się na polowanie. Po wykluciu pisklęta są niezwykle narażone na ataki ze strony mangust, mew i kotów domowych. W 90% przypadków zaledwie 1 pisklę dożywa opierzenia. Rodzice bronią i karmią pisklęta przez 2-4 miesiące. Po tym czasie młode dołączają do wspólnego żłobka, którym opiekują się dorosłe ptaki. W wieku około 4 miesięcy pisklęta opierzają się i wyruszają po raz pierwszy na morze. Pingwiny co roku wracają do miejsca urodzenia, aby przejść pierzenie i się rozmnażać. Osobniki osiągają pełną dojrzałość w wieku 3 lat, a w pierwszym okresie godowym biorą udział, gdy mają 4-5 lat.
Group and breeding
Group
Group size
6-500 (samce do 500, samice do 500)
Male bachelor group
1-500
Female bachelor group
1-500
Offspring dispersal
brak
Lifecycle and breeding
Life expectancy
10-30 lat
Age of sexual maturity
5 l.
Age of sexual sterility
14 l.
Gestation or incubation
1.3 mies.
Interbirth period
12 mies.
Wielkość lęgu
1
Mating system
Monogamia
Mating season
Wiosna
Reproduction in captivity
Łatwe
Colourmorphs
- Osobnik częściowo leucystyczny
- Brązowa odmiana barwna
- Osobnik albinotyczny
Powiązane zwierzęta
- Do lat 70. XX wieku jaja pingwinów przylądkowych uchodziły za przysmak, co przyczyniło się do spadku populacji gatunku.
- W oceanie na pingwiny przylądkowe polują rekiny i uchatki, zaś na lądzie – mewy południowe, mangustowate, żenety tygrysie oraz koty i psy domowe.
- Pingwin przylądkowy wydaje dźwięki przypominające ryk osła; w języku angielskim bywa w związku z tym nazywany także „Jackass penguin”, czyli pingwinem „oślim”.
- Odchody pingwinów przylądkowych, zwane guanem, to bardzo skuteczny nawóz, ale zbierając je, ludzie niszczą gniazda i pozbawiają ptaki jednego z głównych materiałów używanych do ich budowy.
- Pingwiny przylądkowe nie mogą polować podczas pierzenia, gdyż ich pióra nie są jeszcze wodoodporne, więc ptaki nie jedzą aż do pełnego ich wyrośnięcia. Pierzenie trwa 3 tygodnie – w tym okresie pingwiny tracą 50% masy ciała.
Taxonomy
Class
Order
Family
Genus
Species