Koi

Karp koi jest udomowionym i wyhodowanym w drodze selekcji gatunkiem karpia; jego przodkami najprawdopodobniej są między innymi karp euroazjatycki (Cyprinus carpio) i amurski (Cyprinus rubrofuscus). Dzikie karpie zamieszkują wolno płynące rzeki, jeziora, równiny zalewowe i stawy o miękkim, mulistym dnie, z dużą obfitością roślinności. Ich rodzimy obszar występowania to cała strefa klimatów umiarkowanych w obrębie Eurazji. Koi wyodrębniły się w Japonii i obecnie zostały stamtąd rozprowadzone po całym świecie jako ryby ozdobne. Karpie koi słyną z jaskrawych kolorów i ciekawych wzorów – mogą być białe, czerwone, pomarańczowe, żółte albo czarne, zaś dzikie gatunki karpia zazwyczaj mają ubarwienie oliwkowobrązowe, zielonkawe lub żółtawe z jaśniejszym brzuchem, a niekiedy czerwonawymi płetwami. Wszystkie karpie mają wydłużone, mocne ciała o dużych łuskach i charakterystyczne wąsy przy kącikach pyska. Dorosłe karpie koi oraz karpie zwyczajne standardowo dorastają do długości 60-90 cm i ważą 6-15 kg, choć zdarzają się wyjątkowe okazy, które przekraczają 1 m długości i ważą ponad 30 kg. Samice zazwyczaj są większe i cięższe od samców.

Karpie koi są gatunkiem udomowionym i szeroko rozpowszechnionym. Ich dzicy krewniacy borykają się jednak z różnymi problemami środowiskowymi. Karp euroazjatycki i amurski należą do gatunków najmniejszej troski, ale ich naturalnym siedliskom słodkowodnym zagraża degradacja związana z występującymi na wielu obszarach regulowaniem rzek, budowaniem tam, zanieczyszczeniem oraz osuszaniem mokradeł. Wszystko to prowadzi do ograniczenia dostępnych miejsc lęgowych oraz żerowisk. Paradoksalnie karp euroazjatycki należy do setki najniebezpieczniejszych gatunków inwazyjnych świata – został introdukowany na wszystkich kontynentach poza Antarktydą, a jego sposób odżywiania – żerowanie przy dnie – oraz duży apetyt zagrażają rodzimej roślinności wodnej oraz stanowią dużą konkurencję dla rodzimych gatunków ryb. Podejmuje się wysiłki w celu zredukowania obu zagrożeń. W miejscach, gdzie karp występuje naturalnie, działania te obejmują przywracanie mokradeł, poprawę jakości wody i jej uregulowanie, a także ograniczanie połowów, aby chronić miejsca lęgowe. Tam, gdzie karp jest gatunkiem inwazyjnym, podejmuje się działania w celu kontrolowania populacji, takie jak monitorowanie, programy kontrolowanego odławiania oraz edukacyjne, które mają zapobiegać wypuszczaniu na wolność ryb ozdobnych. Łącznie strategie te mają za zadanie ochronę siedlisk i gatunków rodzimych w ich miejscach pochodzenia.