Bestiariusz Khorinis IV

Tom IV: Bestie egzotyczne

Niewiele stworzeń wzbudza pośród doświadczonych myśliwych tak wielki respekt jak wąż błotny. Nie mając naturalnych wrogów na (w większości niezbadanych) obszarach, na których występują, bestie te osiągają długość do pięciu metrów i łączą w sobie nienasycony apetyt z umiejętnością poruszania się zarówno na lądzie, jak i w wodzie, dzięki charakterystycznemu dla wężowatych kształtowi ciała. Ogromne, poczwórne szczęki pełne są haczykowatych zębów przystosowanych do rozrywania i rozszarpywania zarówno mięsa, jak i kości.

Największe wyzwanie dla łowców, którym przychodzi mierzyć się z wężami błotnymi, stanowi ich egzoszkielet. Większość prób pozyskania trofeów kończy się rozdartą skórą i roztrzaskanymi płytkami chitynowymi, czyli w wielkim skrócie: utratą cennych łupów, której można zapobiec, jeśli posiada się odpowiednią wiedzę.

Kluczem do sukcesu jest zrozumienie wzajemnego oddziaływania warstw ochronnych węża błotnego: jego skóra połączona jest z egzoszkieletem, a organy te tworzą w ten sposób złożoną strukturę. Konwencjonalne metody skórowania nieuchronnie powodują uszkodzenie jednej lub obu warstw.

Wyniki pewnych badań sugerują, że warstwy te można rozdzielić dzięki dokładnej znajomości naturalnych punktów stycznych, szczególnie w okolicach szczęk, gdzie napięcie skóry jest słabsze. Wiedza ta jest bardzo cenna, ponieważ zarówno skóra, jak i chitynowe płytki zachowują swoje właściwości jeszcze na długo po ich pozyskaniu.