Bestiariusz Khorinis II

Tom II: Organy wewnętrzne oraz ich właściwości

Korelacja między wielkością stworzenia a siłą alchemiczną jego organów jest jednym z najciekawszych prawideł natury. Jad w pełni rozwiniętego krwiopijcy może powalić dorosłego mężczyznę, podczas gdy użądlenie jego mniejszego krewniaka wywołuje jedynie niewielki obrzęk. Zasada ta zdaje się obowiązywać również w przypadku wielu innych zwierząt zamieszkujących wyspę, choć niewielu jest śmiałków, którzy odważają się badać największe okazy.

Pełzacze wykazują prawdopodobnie najbardziej niezwykły przykład adaptacji do otaczającego środowiska, mianowicie złożone gruczoły feromonowe, które regulują ich zachowania społeczne. U zwykłych osobników narządy te pełnią proste funkcje, takie jak znakowanie terytorium, koordynacja ruchów stada i przyciąganie partnerów do rozrodu. W zapisach historycznych znaleźć można jednak wzmianki o ogromnych jaskiniach, w których dziesiątki pełzaczy poruszało się w sposób niemal zsynchronizowany, co świadczy o tym, że niektóre osobniki posiadają znacznie bardziej zaawansowane mechanizmy komunikacyjne. Autorzy niektórych tekstów sugerują wręcz istnienie całych sieci tuneli, gdzie niższe rangą w hierarchii stadnej pełzacze znalazły się pod wpływem jakiejś centralizującej siły.

Potencjał alchemiczny wzmocnionych gruczołów pełzaczy pozostaje w dużej mierze koncepcją czysto teoretyczną. Nieliczne udokumentowane próbki osiągnęły zawrotne ceny pośród magów i uczonych. Pozyskanie nienaruszonych gruczołów z większych pełzaczy okazało się jednak niemal niemożliwe, a ci, którzy natrafili na takie okazy, rzadko przeżywali wystarczająco długo, by spisać swe spostrzeżenia.