Poezja myrtańska

Pieśń Skruchy

Przysięga, co ją złożyliśmy, rozpaliła płomień naszych serc.

Goreć mogły, bić do utraty tchu, teraz zaś w mroku tkwią otępiałe.

Zbrukaliśmy krew, która przypieczętowała naszą więź,

Marnotrawiąc tlącą się w nas miłość w imię żądzy i zawiści.

Jakże nas napędzały świetlane wizje nadchodzącej przyszłości,

Acz zapadły się one pod tęsknotą za tym, co umarło nim przybyło.

Tak oto dni jedności naszej przepadły niemal bez wieści.

Co po nich pozostało, to jedynie kilka wersów tejże pieśni.