รักษาบาดแผลเก่า

หลังจากการเดินทางอันยาวไกลและยากลำบาก ในที่สุดพวกเราก็มาถึงรูคมอร์

ข้าเคยหวังว่าจะได้พบโรงพยาบาลสนาม แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงใบหน้าอันเหนื่อยล้าที่บิดเบี้ยวด้วยความระแวง... ข้าไม่โทษพวกเขาหรอก อาณาจักรเมลดอร์มีเหตุผลมากมายที่จะไม่ไว้ใจผู้ลี้ภัยจากริมการ์ด แต่สงครามส่งผลกระทบต่อเราทุกคน ไม่ว่าเราจะอยู่ "ฝ่าย" ไหนก็ตาม

พวกเขาคงลังเลใจได้ไม่นานนักหรอก เพราะทุกคนต่างก็มีเลือดสีเดียวกัน ไม่ว่าจะนอนจมกองเลือดอยู่ที่ก้นสนามเพลาะที่มีแต่โคลนตมหรือบนเตียงผ้าใบที่จัดหาตามมีตามเกิด ข้าจะลงมือจัดการด้วยตัวเองเหมือนตอนที่อยู่แนวหน้า ด้วยการไปตั้งค่ายในวูดการ์ด เมื่อข้าเริ่มทำการรักษาได้เมื่อไหร่ พวกเขาคงจะเปิดใจให้ข้า... และเลิกมองข้าว่าเป็นคนแปลกหน้าจากแดนเหนือ หรือยิ่งไปกว่านั้นคือศัตรู

มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนอยู่บ้าน นั่นคืออากาศที่หนาวเย็นและท้องฟ้าสีเทา... ช่วงปลายปีของที่นี่ไม่ได้ต่างจากบนยอดเขามากนัก แม้ว่าข้าจะคิดถึงหิมะเหลือเกินก็ตาม

• เฮเลน

วันนี้มีคาราวานผู้ลี้ภัยกลุ่มเล็กๆ เดินทางมาจากคินเดิลเวสต์ มันใช้เวลานานกว่าการเดินทางของข้าเสียอีก...

ข้าไม่เคยคุยกับคนที่มาจากอาณาจักรออรินเดลล์มาก่อน มันทำให้ข้าประหม่า แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คุยสัพเพเหระ⁣ ข้าต้องปรี่เข้าไปปฏิบัติหน้าที่และทำแผล แม้กระทั่งตอนนี้คนเราก็ต้องสู้กับความเป็นความตาย น่าเศร้าที่ต้องสูญเสียคนที่สู้ไม่ไหว เราให้พวกเขาพักผ่อนที่ห้องใต้ดินด้านล่าง ขอให้ลมเหนือนำพาพวกเขาไปสู่ชีวิตหลังความตายด้วยเถิด

ถึงกระนั้นก็มีคนหนึ่งที่น่าจะมีชีวิตอยู่รอดได้ เขามีแผลลึกที่ขา - แต่ไม่น่าใช่แผลฉกรรจ์อะไร ผู้บาดเจ็บที่ชื่อซาลิมนี้เป็นคนขยันยิ้ม เขาบอกว่าเขาเป็นหนี้ชีวิตข้า... แต่ข้าว่าโชคเข้าข้างเขามากกว่า

• เฮเลน

ผู้ที่มาใหม่ไม่รอช้าที่จะเริ่มขุดดินสร้างบางสิ่งบางอย่าง ซาลิมบอกว่ามันคือวิหารเพลิง ความเลื่อมใสที่พวกเขามีต่อคนโบราณและเปลวเพลิงนั้น... ช่างดูบ้าคลั่งนัก พอนึกดูว่าพวกเราทุกคนเคยเป็นชนชาติเดียวกันเมื่อราว 25 ปีที่แล้ว มันก็ชวนประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

บางคืนข้าก็แวะไปใกล้ๆ คาราวานตามคำคะยั้นคะยอของซาลิม พวกเขาจับกลุ่มรอบกองไฟ แล้วเล่าเรื่องบ้านเกิด เรื่องผืนทราย และความพินาศที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ข้าไม่อาจเข้าใจความศรัทธาแรงกล้าของพวกเขาได้ แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้า ทุกคนต่างก็มีเลือดสีเดียวกันอย่างที่ข้าเคยพูดไว้...

ซาลิมบอกว่าข้าเหมือนกับดอกแดฟโฟดิล สัญญาณแรกแห่งการเริ่มต้นปี เขาช่างเป็นคนโง่เขลา... แต่ก็น่ารักดี

• เฮเลน

ขอให้เจ้ากลั้นน้ำตาไว้และนั่งอยู่ข้างกายข้า ให้เราสองคนได้ทอดสายตามองหุบเขาอย่างที่เคยทำกันมาก่อน ยามอาทิตย์ลับฟ้าและใบไม้ที่ร่วงหล่นก็เหมือนกับเวลาอันมีค่าที่แสนสั้นของเรา มาใช้เวลาด้วยกันก่อนที่ชราวด์จะพรากมันไปเถอะ

เอาหัวมาพิงไหล่ข้าสิ แดฟโฟดิลของข้า

เป็นของเจ้าตลอดไป ซาลิม