การขึ้นไปสู่แหล่งร่อนเถ้าถ่าน

ต่อให้สภาจะเสียงแตกแค่ไหนก็ช่างมัน เพราะพวกเราต้องขึ้นไปข้างบนให้ได้ ไม่มีทางเลือกอื่นเหลือให้เราแล้ว

ดูเหมือนว่าสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของพวกเรากำลังวางแผนที่จะถอนตัวออกจากสภา การคิดจะตีตัวออกห่างจากสภาและอ้อมกอดของเปลวเพลิงพระแม่ด้วยตัวเองแบบนั้น แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่น่าขายหน้า และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ มันเป็นการกระทำที่ไร้สมองสิ้นดี

พอเอซรามินออกไปเมื่อไหร่ พวกเราจะนับคะแนนเสียงกันใหม่อีกครั้ง แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาก็จะกระจ่างชัดแจ้งอย่างแน่นอน จากนั้นเราจะส่งพลังงานไปที่เปลวเพลิงพระแม่เพื่อขับเคลื่อนการขึ้นไปข้างบน... แต่ถามว่าจะพอไหม ไม่มีใครบอกได้

พวกเรากำลังย่ำอยู่กับที่อย่างไร้ความคืบหน้า ต้องยอมรับว่า มันเป็นรสชาติที่แปลกใหม่ แม้จะเป็นรสชาติที่ขมปนหวานอย่างที่สุดก็ตาม

พวกเรามีพลังงานไม่มากพอที่จะใช้เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนให้พวกเราขึ้นไปข้างบนได้

เพราะแบบนั้น เราเลยทำได้แค่ติดอยู่ตรงกลาง ถูกแขวนลอยอยู่เหนือเศษดินโคลนที่โสมม พยายามจะเอื้อมไปคว้าผลไม้จากดวงดาว ทั้งที่มือทั้งสองข้างยังโดนล่ามเอาไว้

พวกเราถูกฉีกกระชากจนแตกแยก และมันก็จะเป็นเช่นนั้นต่อไป ทั้งร่างกาย และจิตวิญญาณ...

เมื่อพวกเราเหลือเพียงครึ่งเดียว เท่านั้นย่อมไม่เพียงพอ

บางทีพวกเราอาจไม่มีวันเพียงพอเลยก็ได้

พวกเราไม่เหลือเชื้อเพลิงให้เผาผลาญอีกต่อไปแล้ว และชราวด์ก็ได้แผ่ขยายมาถึงที่พำนักของพวกเราแล้ว พวกเราไม่อาจหลบหนีได้ ไม่อาจซ่อนตัวได้ พวกเราเป็นดั่งผลผลิตที่สุกงอม รอวันถูกเก็บเกี่ยว

เป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ ที่มีคนโบราณถูกสังหารด้วยคมดาบ ถูกสะบั้นขาดจากเปลวเพลิงพระแม่... ขณะพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะถ่วงรั้งพวกหนอน เถาวัลย์ยืดพัน และความเน่าเปื่อยที่คืบคลานเข้ามา

แน่นอนว่าเป็นความพยายามที่ไร้ผล

พวกเราควรยอมสละตนเป็นเชื้อเพลิง... เพื่อซื้อเวลา เพื่อหลบหนี และเพื่อปกป้องสิ่งที่มีค่าที่สุด พวกเราจะเป็นพลังงาน จนกว่าร่างกายของพวกเราจะถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ จนกว่าวิญญาณของพวกเราจะได้ถือกำเนิดอีกครั้ง... หากวันนั้นจะมาถึง ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว