เมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงใจ

เมื่อวานพวกมันขนกันมาเป็นโขยงอีกแล้ว พวกคนป่าที่ถูกแสงแดดแผดเผา พวกมันชอบบิดร่างจนน่าเกลียดผิดรูปทุกคราที่ก้มลงบูชาเทพเจ้าผู้เป็นแบบอย่างของมัน พวกมันมีปากท้องมากมายเกินกว่าจะเลี้ยงไหว ต้องการแต่ของบริจาค ข้าล่ะอยากจะส่งพวกมันกลับไปคินเดิลเวสต์ให้พ้นๆ... ทำไมภัยแล้งของออรินเดลล์ ต้องมาเป็นปัญหาของข้าด้วย? อาณาจักรเมลดอร์เป็นของพวกเรา! นี่คือพืชพรรณธัญญาหารของข้า นี่คือความมั่งคั่งของข้า!

พวกมันหลอกข้าไม่ได้หรอก ข้าฝังสมบัติของข้าไว้ใต้ที่กำบังเล็กๆ ในบริเวณที่มีรั้วล้อมไม่ไกลจากที่นี่ พวกมันหาไม่เจอหรอกถ้าซ่อนไว้ใต้ดินโคลน คืนนี้แหละ ข้าจะได้หลับให้เต็มที่