บันทึกหมอแห่งริมการ์ด

พวกเราหมดยาที่พอจะรักษาใครได้ไปนานแล้วตอนที่เราจับคนโบราณที่บาดเจ็บตนนั้นได้ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะทำเพื่อมันได้เลย แม้ข้าจะอยากช่วยก็ตาม

การเย็บปะร่างศพเดินได้ที่บวมอืดซึ่งรายล้อมอยู่รอบตัวข้าได้ใช้ผ้าพันแผลทุกผืนจนหมดสิ้น การเย็บอวัยวะที่แตกปริของพวกมันให้ปิดสนิท หรืออย่างน้อยก็ให้คงอยู่ในตำแหน่งเดิม ก็ใช้ด้ายที่พวกเรามีจนเกลี้ยง ส่วนการบรรเทาเสียงกระหึ่มที่สั่นสะเทือนในหัวของข้าเองนั้น... ข้าใช้เอลิกเซอร์ทุกขวดที่นำติดตัวมาจนหมดแล้ว

ดังนั้น ขณะที่คนโบราณตนนั้นกำลังจะสิ้นใจ สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือเฝ้ามอง และข้าก็เฝ้ามองจริงๆ ขณะร่างของมันผุสลายคามือของข้า กลายเป็นสีเทา และร่วงหล่นเป็นเถ้าธุลี

มันช่างประหลาดเหลือเกิน เมื่อคนไข้เสียชีวิต คนไข้ที่เป็นมนุษย์น่ะนะ คุณจะปิดเปลือกตาให้พวกเขา ฝังร่างของพวกเขาไว้ในผืนดิน และอาจแวะไปเยี่ยมหลุมศพที่รกครึ้มด้วยวัชพืชสักครั้งหรือสองครั้ง แต่เมื่อคนโบราณตาย เขาจะเลือนหายไปจากโลกนี้ หลังจากดำรงอยู่ในเอ็มเบอร์เวลมาเนิ่นนานราวชั่วนิรันดร์ สิ่งเดียวที่พวกเขาทิ้งไว้เบื้องหลังคือฝุ่นธุลี ไม่มีสิ่งใดให้ฝังจริงๆ ไม่มีสิ่งใดให้ไว้อาลัย

หัวของข้ากำลังเต้นตุบๆ อีกแล้ว... ข้าน่าจะนำยาอายุวัฒนะติดตัวมาให้มากกว่านี้...