เปิดสุสานของไพก์มีด

หนึ่งอยู่สุด ทางซ้ายสู่นิกูลองค์โต สุดโอ่อ่า ณ จะงอยอินทรี ฉีกกระชากเมฆเหนือหัวดั่งมังสี หิมะมี เลือดยามเลือด ห้ำหั่นกัน

ไปขวาพบ บุตรแห่งพิณ คนสุดท้อง ผู้กู่ร้อง เสียงสวรรค์ บันดาลฝัน ข้ามทะเล ความหมดหวัง นี้ไปพลัน ณ ที่นั้น ใจแห่งสมุทร รอเจ้าเอย

ในโถงหลัก ตระหง่าน ตระการตา ที่โค้งมา ตามคาน ค้ำห้องเผย หนึ่งเหนือหัว อีกหนึ่งใต้ บาทอย่างเคย ทั้งสองเลย ซ่อนอยู่ เฝ้ารอคอย

ขอให้ราชินีเมย์ ไพก์มี้ด ได้บรรทมสำราญชั่วนิรันดร์ - 482 D.A.