การพบเห็นคนพเนจรลึกลับ

ระหว่างพายุเมื่อคืนที่ผ่านมา ข้าได้เห็นภาพที่น่าพิศวงที่สุด

งานที่บ่อน้ำอมฤตถูกเลื่อนออกไป เพราะฝนที่ตกหนักจนน่ากลัว แม้แต่สถาปนิกผู้ทรงเกียรติที่สุดของเมลโดร์ก็ยังต้องยอมจำนน ข้านั่งอยู่คนเดียวในที่พักพิงในตอนที่รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว ทันใดนั้น ข้าก็เห็นหมอกสีฟ้าหมุนวนอยู่รอบขอบเต็นท์... ข้าจึงทำใจให้กล้าและแอบมองออกไปข้างนอก

ผ่านม่านฝนไป ข้าเห็นร่างสวมหมวกคลุมอยู่บนถนนที่ไปยังเกล็นวูดส์เอนด์ ดูเหมือนผี...กำลังลอยอยู่ เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในใจข้า และข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังตกลงไปในความมืด...สะดุดล้มลงบันไดวนไปสู่ความลึกที่ไม่อาจหยั่งรู้ ที่ซึ่งมีบางสิ่งรออยู่

ข้าคงหมดสติไป เมื่อข้าตื่นขึ้นมาบนพื้นโคลนข้างนอกผ้าใบกันฝน พายุก็สงบลงแล้ว บางทีความทรงจำของข้าอาจผิดพลาดไป คงเป็นเพราะข้าแค่เหนื่อยจากการทำงานแน่ๆ...

เมื่อไม่นานมานี้ เจคอบ ลูกชายของข้า เริ่มพูดพล่ามเกี่ยวกับ "เพื่อนใหม่" ที่เขาได้พบ

เขาบอกว่ามีคนที่ใส่เสื้อคลุมมาหาเขาในตอนกลางดึก และบอกให้เขา "ขุด" ด้วยกัน ข้ารู้สึกกลัวมาก จึงไปตรวจสอบทางเข้าและประตูทุกบาน แต่เมื่อไม่พบอะไรผิดปกติ ข้าจึงคิดว่ามันเป็นเพียงจินตนาการอันล้ำเลิศของลูก...

อย่างไรก็ตาม ข้าเปลี่ยนตัวล็อกใหม่และตอกไม้ปิดหน้าต่างของเขาไว้แล้ว ใช่ ข้าเริ่มหวาดระแวง แต่บางทีอาจยังไม่มากพอ...

ไม่ถึงสองสัปดาห์ต่อมา ข้าก็เห็นมันด้วย มันรู้สึกเหมือนจริงมาก ชายร่างบิดเบี้ยว ใบหน้าซูบผอม เสียโฉม ลอยอยู่ที่ปลายเตียงของข้า...วนเวียนอยู่ในหัวข้าพร้อมพูดคำว่า "ขุด"

ข้าจึงร่วมมือกับผู้รับจ้างท้องถิ่นเพื่อสร้างบ่อน้ำอมฤต อีกไม่นาน เราจะขุดดินและดูว่าเราจะพบอะไร ถ้าข้าไม่สามารถกันไม่ให้มันออกไปไม่ได้ ข้าก็ต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรง เพื่อเจคอบ เพื่อทุกคน

ข้ายังจำได้ดีถึงวันที่ชายแปลกหน้าคนนั้นมาที่โรงเตี๊ยมของข้า

วันนั้นเป็นวันที่เงียบเหงาในเยียร์ฟอลล์ปี 498 D.A. ลูกค้าประจำของข้าคือผู้รับจ้างและช่างก่อสร้างจากบ่อน้ำอมฤตแห่งนี้ แต่เนื่องจากโครงการใกล้เสร็จสมบูรณ์ พวกเขาจึงยุ่งเกินกว่าจะแวะมา

ข้ากำลังจะปิดร้านเร็วกว่าปกติเมื่อผู้พเนจรลึกลับคนหนึ่งเลื่อนตัวเข้ามาที่ประตู เขาอยากดื่มเบียร์กับข้ามาก และถึงแม้ข้าจะไม่เห็นว่ามันผิดอะไร ข้าก็รักษาระยะห่างไว้ แขกของข้าดูเหมือน...สุขภาพไม่ค่อยดีนัก

อย่างไรก็ตาม ข้าก็เริ่มลงมือรินเบียร์ให้เราทั้งคู่ขณะที่นักเดินทางครุ่นคิดถึงความลับใต้ดิน ข้านั่งอยู่ที่นั่นเป็นชั่วโมง ฟังตำนานเกี่ยวกับเวทมนตร์ที่เมื่อขุดขึ้นมาแล้วจะนำมาซึ่งพลังและการเปลี่ยนแปลงอันไร้ขอบเขต

เมื่อคนแปลกหน้าจากไป ข้าสังเกตได้ว่าหัวใจของข้าที่เต้นเร็วขึ้น และข้ายังไม่ได้แตะเบียร์เอลเลย นั่นเป็นตอนที่ข้ารู้ว่าข้าต้องไปดูการสร้างบ่อน้ำอมฤตให้เสร็จสมบูรณ์ด้วยตัวเอง!