ดวงตานางเงือก

กาลครั้งหนึ่งนางเงือกพราย พักตร์ฉายใต้จันทร์กระจ่างหล้า คอยคุ้งธารผลึกแววพนา จวบหิวพามอดไหม้ทรวงใน

เพลิงกระหายรุมเร้าฤทัย คอยผลักไสให้เที่ยวเสาะหา ดวงเนตรแดงดั่งโลหิตทา หมายชีวาผู้เป็นภักษ์ตน

หอมมาลีระรื่นกาย แย้มสรวลดั่งสุราปนน้ำผึ้ง ล่อผู้คนให้ตราตรึง ร่วมเคียงหนึ่งเป็นสำรับนาง

ต่างเห็นเพียงดวงใจผ่องใส แววเนตรไซร้พราวพรายสว่าง จึงหลงเล่ห์เสน่ห์อำพราง ถูกโอบร่างจนสิ้นลม

ธาราสาดโลหิตชมพู ระบำนางชูให้จันทร์ขวยเขิน แดงเรื่อด้วยเลือดผู้เผชิญ คือสีสันประดับเหนือนที