จดหมายรักถึงราชินีเยซมิน่า

ผิวของเจ้า โทนสีน้ำตาลมะกอก งดงามและอ่อนนุ่ม… เสียงของเจ้า บางคราแผดก้อง บางคราแผ่วเบา แต่บนริมฝีปากนั้นล้วนเป็นบทกวีหวานละมุนเสมอ หัวใจของข้าผลิบานทุกครั้งเมื่อได้เห็นเจ้า ข้าอยากเดินเคียงข้างเจ้า อยากเห็นรอยเท้าของเจ้าอยู่เคียงกับของข้าบนผืนทราย… อยากสัมผัสสายลมแห่งทะเลทราย และได้เต้นรำโดยมีเจ้าอยู่ในอ้อมแขนของข้า… นั่นคือทั้งหมดที่ข้าปรารถนา

เอมิลี่

จริงหรือไม่เยซมิน่า? เหล่าบรรพชนเรียกให้ท่านคอยอยู่เบื้องหลังในขณะที่พวกเราหลับใหลหรือ เมื่อข้าตื่นท่านจะอยู่ที่นั่นหรือไม่? ได้โปรด ท่านจะจากข้าไปไม่ได้นะ! ท่านคือทุกอย่างของข้า!

ทำไมเราต้องเปลี่ยนไปด้วย? ข้าคิดถึงวันเก่าๆ ที่เราเคยออกเดินทาง... เคียงข้างไปด้วยกัน ท่านยอมให้ข้าอยู่ใกล้ๆ ท่านกุมมือของข้า แล้วตอนนี้เล่า? ความลับทั้งหมดนี่ เพื่ออะไรกัน? ข้าคิดว่าท่านจะบอกความลับให้ข้าฟังได้ ข้าไม่อยากให้เหล่าบรรพชนมาแยกเราจากกัน! ข้าจะสูญสิ้นศรัทธาทั้งหมดที่มี!

ถ้าท่านต้องไปจริงๆ อย่างน้อยก็จูบลาข้าเสียหน่อยเถิด

รักทั้งใจ

• เอมิลี่