จดหมายจากโรเชลล์ แอนเดอร์ส

ข้ารู้ เราจากกันแบบไม่ค่อยดีนัก และท่านก็รู้ว่าข้าไม่เก่งเรื่องคำพูด

แล้วจะเริ่มยังไงดีล่ะ… ...เวลาข้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ข้าก็นึกถึงตอนที่ท่านสอนให้ข้าร่อนลม จำได้ไหมว่าข้ากลัวแค่ไหนตอนต้องกระโดดลงจากขอบท่าเรือ ท่านก็อยู่ตรงนั้น จับมือข้าไว้ คอยนำทางตอนที่ข้าตีเหล็กชิ้นแรก ค้อนกระทบเหล็กจนประกายไฟกระเด็น ท่านไม่เคยลังเลเลย

…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเผาโรงตีเหล็กของท่านจนพัง ข้าแค่โกรธ เดือดดาล ข้าได้อารมณ์แบบนี้มาจากแม่ อย่างที่ท่านชอบพูดเสมอ ข้ากำลังส่งเครื่องมือตีเหล็กใหม่ไปให้ มันใช้งานได้ดีมาก เพราะว่า…

ข้าอยากจะขอโท - …ไม่สิ ท่านจะเป็นพ่อของข้าเสม - ไม่… โอ้ ข้าไม่รู้แล้ว ลืมมันไปเถอะ

เราต่างก็รู้ว่าข้าไม่เก่งเรื่องการเอ่ยคำลา ข้าเป็นชาวแอนเดอร์สโดยแท้ เหมือนกับแม่ แล้วจะจบยังไงดีล่ะ…

งั้นก็… ลาก่อน

โรเชลล์