จอมเวทน้ำแข็งกับอุปกรณ์ของพวกเขา

ข้ามีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์มาแต่ไหนแต่ไร แต่เลือกละทิ้งเส้นทางนั้นเมื่อหลายปีที่แล้ว เมื่อตอนเป็นเด็ก ข้ามักจะไปเตร็ดเตร่แถวๆ บ่อน้ำช่างทำลูกไม้ทางตะวันออกเฉียงเหนืออยู่เสมอ ความหนาวเย็นปวดกระดูกไม่มีผลอะไรกับข้าเลย เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจจากการฝึกฝนของเหล่าผู้ใช้เวทที่มารวมตัวกัน แค่สะบัดมือครั้งเดียว พวกเขาก็ถักทอผลึกน้ำแข็งในอากาศ และปักร่องรอยอันบอบบางลงบนทะเลสาบที่เป็นน้ำแข็ง

ในคืนหนึ่ง ผู้เชี่ยวชาญที่ข้าไม่รู้จักคนหนึ่งมุ่งมั่นร่ายคาถาอย่างตั้งอกตั้งใจ โน้มตัวลงสู่กระแสเบื้องล่างอย่างงุ่มง่าม คิดว่าน่าจะเป็นมือใหม่นะ อึดใจหนึ่งเขากำลังร่ายแสงเหนือออกมาแต่งแต้มท้องฟ้า แต่อีกอึดใจหนึ่งก็ผลุบหายลงไปใต้น้ำเสียแล้ว ข้ายืนอยู่ที่ริมแอ่งน้ำ รอให้เขาโผล่ขึ้นมา แต่อุปกรณ์ร่ายคาถาที่เปียกชุ่มลากเขาตกร่วงจากแสงเหนือ แล้วลงไปในน้ำลึก หากค่ำคืนอันหนาวเหน็บไม่บังคับให้ข้าจำใจกลับไป ป่านนี้ข้าคงยังรอเขาอยู่

นั่นคือสาเหตุที่ข้าเลือกชีวิตใช้เงียบสงบ โอบล้อมด้วยความอบอุ่นจากกองไฟ แทนที่จะเป็นทะเลสาบอันเย็นเยือก