การต่อสู้กับอสูรมีปีกแห่งฮาวลิ่งพีก

อสูรมีปีกตนนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

ปีกของมันบดบังแสงรุ่งอรุณของเรา ทุกครั้งที่มันร่อนลงต่ำ ลมกระโชกแรงอันบาดผิวจะพัดเข้าใส่หุบเขา เสียงคำรามที่ทำให้หูอื้ออึงสั่นสะเทือนไปถึงเนื้อหิน บดขยี้ทั้งสิ่งก่อสร้างและศรัทธาของพวกเราจนสั่นคลอน มันปกครองน่านฟ้าราวกับเป็นสิทธิ์แต่กำเนิด... ดั่งยอดนักรบผู้ถูกเลือก ที่ถือกำเนิดมาจากใจกลางขุนเขา

ทว่า มันสามารถถูกสยบลงได้ มันสามารถถูกโค่นลงได้เช่นกัน

ข้าได้ประจักษ์ถึงภัยร้ายแห่งรุ่งอรุณ ยามที่มันสาดสายฝนเพลิงเข้าใส่เส้นขอบฟ้า ราวกับหยาดน้ำตาของดวงอาทิตย์ ลูกไฟพวกนี้สร้างความพินาศย่อยยับยามตกลงสู่พื้น... แต่ข้าเชื่อว่าหากจับจังหวะให้ดี เราจะสามารถปัดป้องและสะท้อนมันกลับเข้าปากของอสูรตัวนั้นได้!

พวกเราล้มตายไปจนเหลือเพียงหยิบมือ และขวัญกำลังใจก็ตกต่ำเหลือเกิน

เหล่านักรบในหมู่พวกเราอาจจะหลบอยู่หลังดาบและโล่ได้ ส่วนพวกจอมเวทก็คงจะเรียกขานพลังแห่งธาตุมาช่วย... แต่พวกเราที่เป็นนักธนูล่ะ จะทำอะไรได้ เจ้าอสูรนั่นทำให้ลูกธนูของพวกเราดูไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟันเลย!

อย่างไรก็ตาม มันก็อาจจะมีหนทางที่จะค่อยๆ บั่นทอนกำลังของมันลงได้อยู่บ้าง ข้ากำลังเร่งสร้างลูกธนูมึนงงเพิ่มขึ้น... พวกมันมีศักยภาพพอที่จะสยบเจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่นให้หมอบลงกับพื้นได้ชั่วขณะ เพื่อเปิดโอกาสให้คนอื่นๆ ได้เข้าโจมตี! บางทีอาจจะมีหนทางในการสร้างกระสุนแบบเดียวกันนี้ให้กับเครื่องยิงหน้าไม้โบราณของเราด้วยก็ได้...

ระหว่างที่ยังคิดหาทางไม่ได้ คงต้องพึ่งพาพวกลูกธนูมึนงงเหล่านี้ไปก่อน ยามที่สัตว์ประหลาดนั่นหวนกลับมา พวกเราจะพร้อมรับมือมัน!

อย่างน้อยที่สุด เจ้าแร้งพวกนี้ก็สอนบทเรียนให้ข้าอย่างหนึ่ง ดูเหมือนพวกมันจะกลัวพายุนะ ทั้งแสงวาบและเสียงฟ้าร้องล้วนทำให้พวกมันขวัญหนีดีฝ่อ!

มันต้องมีหนทางที่ข้าจะใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนนี้ได้แน่... ไม่ใช่แค่กับพวกสัตว์ปีกชั้นต่ำพวกนี้ แต่อาจรวมไปถึงเจ้าอสูรมีปีกตัวมหึมาที่สิงสถิตอยู่บนฮาวลิ่งพีคนั่นด้วย!

หรือว่า อานุภาพสายฟ้าที่หลั่งไหลมานี้จะเป็นคำตอบสำหรับคำอธิษฐานของพวกเรากันแน่ ยังคงต้องศึกษาค้นคว้าเพิ่มเติมอีกมาก... ทว่าข้าเริ่มมีความหวังแล้ว! ตราบใดที่ยังหาคำตอบเพิ่มไม่ได้ ข้าคงต้องนึกสมเพชทุกวันที่ฟ้าฝนเป็นใจเป็นแน่...