เสาโอเบลิสก์โบราณ I

มนุษย์จะต้องวางวาย เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ดวงแสงของสรรพชีวิตจะริบหรี่และดับสูญ หาได้รับสัมผัสจากเปลวเพลิงอันเป็นนิรันดร์ไม่

ไร้ซึ่งความหมายและเป็นเพียงอนุภาคที่เล็กแสนเล็ก เมื่อเผชิญกับเปลวเพลิงกระจ่างแจ้ง ที่พร่างพราวชั่วกาลนาน

แปรผันเป็นธุลี ส่วนพวกเรานี้กลายเป็นไฟ นี่คือวงจรอันไร้จุดจบสิ้นแห่งหายนะและความอลหม่าน

ไม่คาดฝันเลย มนุษยชาติเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอายุสั้น! ไม่ใช่อะไรนอกจากช่วงเวลาสั้นๆ ลมหายใจลึกๆ เพียงหนึ่งครั้ง หรือการกระพริบตาเพียงหนึ่งหน!

ถึงกระนั้น แม้มนุษย์จะตายตามธรรมชาติ พวกเขาก็ได้สร้างไฟขึ้น

เปลวเพลิงของพวกเขาเองเพื่อเพิ่มความสว่างให้กับรุ่งอรุณที่กําลังจะมาถึงของตน

หุบเหวลึกที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ลึกมากเสียจนสิ่งที่อยู่ข้างในรอดหูรอดตาของพวกเรามานานนับพันปี

ไม่มีความลับใดที่สามารถต้านทานการส่องสว่างด้วยแสงแห่ง เปลวเพลิง อันเป็นนิรันดร์ได้ ความชั่วร้ายแต่โบราณกำลังคุกรุ่นและเติบโต...

มันจะต้องถูกฝัง ทิ้งให้จมน้ำ และปิดผนึกเสีย มนุษยชาติไม่ควรต้องมาสัมผัสพัวพันกับความโกลาหลเช่นนี้

เลือดแห่งชีวิตดิบๆ ถูกสกัดมาเจือจางและแปรธาตุ เปลี่ยนแปลงทั้งสภาพและรูปลักษณ์ หลอมจนเหลวและก่อกำเนิดใหม่

พลังอันลึกล้ำเป็นแหล่งพลังงานให้แก่ร่างกายของผู้มีอายุน้อยที่สุดในเอมเบอร์เวล กัดกร่อนพวกเขา พวกเราล้มเหลว ตามืดบอดโดยความไม่ยินดียินร้ายของเราเอง

พวกเราจงหันมองกลับไปยังท้องฟ้าเถิด เพราะแกนอันกลวงอยู่นี้ไม่สามารถกอบกู้ได้แล้ว

พลังงานอันเอ่อล้นออกมาจากแกนส่วนลึก แสงที่ทอประกายแทรกทะลุผ่านแม้แต่เขตแดนของเอกภพ

ประตูที่จักเปิดออกยามสัมผัสไฟ ประกายไฟที่เจิดจรัสที่สุด จักได้ก้าวไปบนหนทางซึ่งมีไฟประดับ และส่องสว่าง แก่สิ่งที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกอยู่ในเงามืด

จงอย่าปล่อยให้ดวงดาวดับแสง แลอย่าให้ดวงตะวันมอดดับ จงก้าวขึ้นเหนือทุกสรรพสิ่ง เป็นมรดกที่จะคงอยู่ไปตลอดกาล

พวกเราถูกแบ่งแยก ฉีกกระชากออกจากกันเหมือนปลาไหลที่มีสองหัว

ความไม่ลงรอยในการเจอกันครึ่งทางของเราพาน้องคนสุดท้องของเราให้เดินแยกทางจากสวรรค์ เป็นเรื่องราวบทใหม่ในที่สุด เขาต้องการปกป้องเปลวไฟอันไม่จีรัง เพราะแรงบันดาลใจจากไฟในเตาผิง และเหล่าหิ่งห้อยของมนุษยชาติ

เราทุกคนจะเปลี่ยนแปลงและล้มลง ในท้ายที่สุดเราจะพลาดพลั้ง

ในที่สุด เศษซากของยุคอันหลอกลวงก็หายไป

จมลงใต้เกลียวคลื่น ความชั่วร้ายอีกอย่าง ไม่สิ ความผิดพลาด ก็ถูกปัดเป่าหายไปและปิดผนึก

ปล่อยให้น้ําพัดพาสิ่งทั้งหลายที่ปนเปื้อนไปเถิด เมื่อเราไป น้ำจะมา

บางที เปลวเพลิง อาจแปดเปื้อนมาตลอดชีวิตของมัน มืดบอดจากแสงของตนเอง หรือบางทีอาจเป็นจากเรา

ข้อบกพร่องข้อสุดท้าย ถูกตีค่ามากกว่าข้อที่เหลือมากเกินไป เราล้มลง ร่วงลงไปลึกเสียจนเทียบได้กับหุบเหวเบื้องล่าง ความล้มเหลวที่แบ่งแยกพวกเราออกเป็นสอง

แบ่งแยกกันด้วยการนองเลือด เหล่าเด็กน้อยต่างจมปลักในสงคราม ส่วนผู้เฒ่ากลับติดอยู่ในดวงดารา มันเป็นการคํานวณที่ผิดพลาด สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ท่ามกลางแสงดาว เราต้องเริ่มต้นใหม่

• มานาธอร์