Panda wielka

Panda wielka (Ailuropoda melanoleuca) to gatunek niedźwiedzia zamieszkujący góry w środkowej części Chin. Wyróżnia się czarno-białym umaszczeniem tworzącym specyficzny wzór; ma czarne łapy i uszy oraz czarne obwódki wokół oczu. Pandy żywią się niemal wyłącznie bambusem, w związku z czym ich przetrwanie jest wyjątkowo mocno uzależnione od bogatych lasów bambusowych. Bambus to pożywienie niskoenergetyczne, a zatem, by przeżyć, pandy muszą spożywać go w dużych ilościach; w związku z tym większość czasu spędzają na poszukiwaniu jedzenia i samym jedzeniu. Ubogie w kalorie pożywienie oznacza również, że młode pandy są bardzo małe i słabe. Pandy wielkie zwykle osiągają długość ciała od 1,2 do 1,8 m, a ich wysokość w kłębie wynosi od 0,6 do 0,9 m. Samce bywają o 10% do 20% większe od samic i są też zazwyczaj cięższe – ważą od 85 do 125 kg, podczas gdy samice ważą od 70 do 100 kg.

Panda wielka, choć wcześniej była uznawana za gatunek zagrożony, obecnie zyskała status zaledwie gatunku narażonego. Głównym czynnikiem ryzyka dla populacji tych zwierząt jest utrata i fragmentacja siedlisk, spowodowana wylesianiem oraz urbanizacją, jaka nastąpiła w ostatnich dekadach – doprowadziła ona do zniszczenia znacznych połaci lasów bambusowych, od których pandy są zależne. Spowodowało to rozproszenie populacji i ograniczyło zwierzętom możliwość znajdowania partnerów. Ponadto bambus przechodzi czasem cykle masowego kwitnienia i obumierania, a wówczas pandy, które nie są w stanie przenieść się do nowych siedlisk, głodują. Zmiany klimatyczne mogą dodatkowo zakłócać wzrost bambusa, a naturalnie niskie tempo rozrodu pand wielkich ogranicza ich zdolność do regeneracji populacji. Chiny wkładają wiele wysiłku w ochronę populacji pandy. Obecnie istnieje wiele rezerwatów, które dbają o znaczną część pozostałych przy życiu pand. Dzięki działaniom na rzecz przywracania siedlisk możliwe jest tworzenie korytarzy łączących poszczególne obszary, dzięki czemu pandy mogą swobodne przemieszczać się w poszukiwaniu pożywienia i partnerów. Programy hodowli w niewoli oraz staranne zarządzanie populacjami pand uzupełniają strategie ochrony siedlisk i są zabezpieczeniem na wypadek dalszego spadku liczebności populacji zwierząt żyjących na wolności.