Zagubiona we Mgle

Podczas polowania zobaczyłem na niebie modrosójkę. Dawno nie jadłem potrawki z drobiu, więc napiąłem łuk i - zium!

Co za strzał! Ptak spadł, wymachując skrzydłami i ćwierkając.

Kiedy po niego poszedłem, zobaczyłem, że w szponach trzymał coś dziwnego... Więc wyrwałem to z nich. Znalazłem ten zwój, nie, list! Niewiarygodne, co?

Drogi młodszy bracie nie martw się, jestem cała i zdrowa. Przez granicę Rimgardu i Meldore łatwo się przekraść. Wydostałam się z Niecki Wodnego Całunu i dotarłam do Biesiadnej Kniei, nim moi towarzysze zorientowali się, że zniknęłam.

Lord Vorgoth oszalał, Talionie. Jego umysł opętała Mgła, zainfekowały go szepty wędrowca!Okłamał nas. Król Gormander nie jest zagrożeniem! Nie mogę walczyć za tę sprawę, a moje blizny są na to dowodem. Noszę je z dumą, wiedząc, że postąpiłam słusznie.

Proszę, przyjedź. Pożegnaj wojnę. Odwróć się do niej plecami.

Brakuje mi cię, mikrusie.

Athalan

Wiem, że walczyłeś w bitwie nad mostem! W oczach ocalałych kryło się przerażenie. „Mgła” - powtarzali drżącym głosem. „Mgła zakryła wszystko”.

Mimo tego armie Vorgotha ruszyły w bój. Powiedz mi: czy wdychałeś ją? Czy wciąż tam jesteś, braciszku? Wciąż dowodzisz stadkiem?

Obserwuję dolinę, gdy słońce stoi w zenicie, lecz nie widzę żadnego ruchu. Przykładam ucho do ziemi, lecz nie słyszę marszu ciężko obutych stóp. Jeśli tam jesteś, daj mi znak, Talionie. Wyniosę Cię na plecach, jak za dawnych czasów.

Twoja siostra, Athalan

Lordzie Vorgocie, jesteś plugawym, bezrozumnym niegodziwcem przeżartym nieufnością. Szaleńcem, cieniem prawdziwego przywódcy, omotanym podszeptami węża! Nie służysz swoim ludziom, lecz białej pleśni - sługusom zmierzchu, wezwaniu wędrowca.

Świadomość tego, że wykonywałam twoje rozkazy, przyprawia mnie o mdłości i dług ten spłaciłam krwią.

Żadna armia cię nie ochroni. Przekroczę każdą rozpadlinę, wespnę się na każdą górę i pokonam najdotkliwszy chłód. Pokonam wszelkie ludzkie ograniczenia, by cię odnaleźć. A gdy to zrobię, nie spudłuję. Przysięgam na honor mego brata.

Athalan Skree, 3 dzień wczesnorocza, 503 r.e.ś.