Czerń to brak ciebie, mrok to moja noc

Ten grób jest poświęcony wszystkim zmarłym niemającym rodziny, która mogła ich pochować.

Zagubionym duszom o nieznanych imionach, nieopowiedzianych historiach, niepodpisanych testamentach. Starszym, którzy obrócili się w pył, pozostawiając popioły tam, gdzie powinny być splendor i mądrość. Wędrowcom bez przyjaciół, którzy chwaliliby ich lub ocierali im łzy. Dzieciom, których oddech ustał, nim zdążyły rozświetlić niebo swym śmiechem.

Wypalamy ich inicjały w swoich umysłach, znacząc się w ich imieniu. Niesiemy ich brzemię na swoich umęczonych plecach. Pamiętamy zaginionych, przeżywając na nowo przeszłe smutki - tętniący ból gojącej się rany - aby otworzyć nowe, upaść ponownie i utonąć w mroku niebieskiego księżyca.

Wspomnienia są bolesne, ale wiecznie nosimy je w sercach, gdyż nie ma większego bólu niż zapomnienie.

Wiele wyciągniętych rąk

Sięgają, chwytają, łapią

Zrozumienie i pamięć

Wszystko i nic