Pradawny obelisk II

Dziki duch Błotnego Kłębowiska pozostaje nieokiełznany.

Wijące się korzenie oplatają nas i niweczą wszelkie trudy naszego ludu. Wszystko ginie w dźwiękach nocy, symfonii słodkich i posępnych melodii.

Toniemy w nich jak robaki w czarnym bagnisku, ciągnięci w dół przez pnącza. Nieograniczona energia, świecąca jasno niczym gwiazdy.

Siedzimy pośród klifów i ostrzy sztyletów uświęconych czystym śniegiem. Aby znaleźć zrozumienie, odzyskać jedność naszego gatunku zagubionego we mgle.

Cóż to za rozległy kraj. Cóż to za ciche, bezradne i rozproszone echo. Nasze umysły zamarzły w bezruchu, poza zasięgiem rozsądku czy współczucia. Jesteśmy rozdzieleni jak doliny otoczone białymi klifami, które przebijają nasze boki, wykręcają dusze i przymuszają dłonie.

Niektórzy urosną w siłę. Inni pozostaną. Najstarsi staną się czyści, najmłodsi zginą i stopią się, tworząc nowe kształty. Nie jesteśmy już jednością, lecz dwoma płomieniami tańczącymi do różnych melodii.

Wespnij się na najwyższą górę i spójrz na błogosławione śniegiem krawędzie. Wpatrz się w wirującą biel, spiralną pustkę. Tuż za horyzontem, oświetlony przez wschodzące słońce, rozpościera się nasz kraj - nasza brama do gwiazd, teraz niedostępna.

Posłuchaj naszym celem jest urosnąć w siłę, uciec - pozostawić za sobą gnijące ziemie, spaczone przez rozprzestrzeniające się korzenie i pąki znajomego nasiona.

Pragniemy wrócić do niebiańskiego światła i czystości naszej kosmicznej krwi.

Wszystko, co nieokrzesane lub niemądre, musi pozostać - nawet płomienie naszego młodego pokolenia. Nasze drzwi są przed tobą zamknięte. Nie wyważaj ich.

Wkroczyliśmy do Nocnego Sanktuarium ludzi, przekroczyliśmy jego próg z radością i łatwością, dzieliliśmy się naszą wiedzą i głosem.

Jednak gdy brutalni drakanie wznieśli swoje świątynie na połamanych kościach, ich ofiary nie wzbudziły naszego zainteresowania, więc odwróciliśmy wzrok.

Farsa, porażka, fatalny błąd - istoty te widziały w tym wyzwanie i przychylność, którą można zdobyć w bitwie. Kiedy zaatakowały ludzkość, by zwrócić na siebie naszą uwagę, wycofaliśmy się... i przysięgliśmy nigdy więcej nie wybierać strony, nawet gdy pojawiła się Mgła.

Dwa plemiona oblegały te ziemie.

Jedno było zimne i fioletowe niczym późnoroczna śliwka, otulone szmaragdowymi liśćmi na wzór łusek. Drugie było czerwone i ciepłe jak pieśń przy ognisku.

Zatracone starcie, wywołane naszym umiłowaniem ognia. Kiedy wynieśliśmy ludzkość, poniżyliśmy wszystko inne... zdeptaliśmy ziarno, które uważało nas za swoje słońce, swojego boga. Ale ziarno rosło w ciszy i nienawiści, a tam, gdzie spadł jeden purpurowy płatek, zapuściło korzenie.

Manathor przepadł. Zgasł gdzieś na krańcu świata... na chwilę przed ostatecznym sądem. Ulotni, dzicy barbarzyńcy, przeklęci, krwiożerczy. Mądrzy, zarówno ci przyjęci, jak i zagubieni... Koniec końców nie miało znaczenia, kim lub czym byłeś... Czym my byliśmy.

Wszyscy zostali pochłonięci. I po wszystkich zaginie ślad. Mroczna pustka, która pochłonie całe światło i przesłoni niebiosa... choć cienie kładą się na nas tak samo.

I tak będzie zawsze. Raz za razem, bez końca... Chyba że uderzymy w źródło.