Dziennik Paula Torgala #3 – Koniec

Pojawił się znikąd. Jakiś obcy kraken, większy od Cyklopa. Wydarł dziurę we wzmocnionym kadłubie. Ledwo co zdążyłem założyć swoją oddycharkę. Mówiłem jej. Mówiłem, że inne się zjawią.

Zostałem wyrzucony daleko od bazy, a potwór odwrócił się i zmierzał prosto na mnie. W momencie, w którym jego macki już po mnie sięgały, nagle pojawiła się Maida. Jedną ręką trzymała Seaglide, a drugą wyszczerbiony kawałek metalu. Miała zamiar pokroić bestię na kawałki albo umrzeć, próbując. Ostatni raz widziałem ją, kiedy uczepiła się tego kawałka złomu, który wbiła w szyję zwierzęcia, gdy ono starało się ją z siebie zrzucić, wyginając się na wszystkie strony i odpływając w ciemność. Jednego jestem pewien – w ten czy inny sposób jej marzenie się spełniło.

Wtedy wydawało mi się, że głęboko pode mną zobaczyłem światło. Miałem nadzieję, że chociaż Bart spokojnie odpłynął. Zacząłem podążać za blaskiem. Teraz zastanawiam się, czy w ogóle cokolwiek widziałem. Kończy mi się tlen. Baza przepadła. Nie widzę nieba. Coś z pewnością poczuło moją krew.