Źreniczak

Ten okaz dzieli genetyczne podobieństwo z pospolitym łypaczem. Podczas gdy płycizny i systemy jaskiń są oddzielone od siebie zaledwie kilkoma metrami podłoża skalnego, to zarówno pożywienie jak i zagrożenia w każdym z tych środowisk są zupełnie inne. Możliwe, że mała grupa łypaczy została kiedyś odcięta w jaskiniach, w wyniku czego wyewoluowała w źreniczaka.

1. Bardzo dobrze rozwinięte widzenie nocne. Duże gałki oczne o skomplikowanej budowie zapewniają tym roślinożercom wyjątkowo dobre widzenie nocne, ale także światłowstręt.

2. Brak dzioba. Podczas gdy łypacz używa dzioba do rozbijania twardych koralowców, źreniczak prawdopodobnie karmi się miękkimi grzybowymi naroślami w jaskiniach galaretogrzybów. Z tego powodu go nie potrzebuje.

3. Rozdzielona płetwa ogonowa. Jaskinie, w których żyje źreniczak, utrudniają ucieczkę przed szybkimi drapieżnikami. Źreniczak zaadaptował się, rozdzielając płetwę ogonową na pięć oddzielnych wąsów. Uniemożliwiają one tak szybki ruch jak mają ich krewniacy z płycizn, ale każdy z nich można odrzucić by ponownie odrósł. Ułatwia to ucieczkę po złapaniu.

Podsumowanie jadalny.