Trzewikodziób

Trzewikodzioby prowadzą samotniczy tryb życia. Podczas okresu rozrodczego łączą się w pary, ale poza tym okresem żyją samotnie. Trzewikodzioby zazwyczaj zaczynają parzyć się na początku pory deszczowej, tworząc sezonowe, monogamiczne pary lęgowe. Ich szczegółowe zachowania godowe nie zostały jeszcze dobrze udokumentowane; ale uważa się, że obejmują one klekotanie oraz ruchy głową, które pomagają wzmocnić więź między osobnikami i sygnalizują gotowość do kopulacji. Gdy pod koniec pory deszczowej poziom wody opada, para oczyszcza i wydeptuje obszar pływającej roślinności, gdzie następnie buduje dużą platformę gniazdową, często ukrytą wśród zarośli papirusu i trzcin. Samica trzewikodzioba składa zazwyczaj od 1 do 3 białych jaj, które oboje rodzice wysiadują przez 30 dni. Aby zapobiec ich przegrzaniu, dorosłe osobniki od czasu do czasu chłodzą jaja, polewając je wodą przenoszoną w dużych dziobach. Po wykluciu pisklęta są pokryte gęstym, srebrzystoszarym puchem i całkowicie zależne od rodziców. Na wolności trzewikodzioby zazwyczaj dbają tylko o najstarsze pisklę, a pozostałe giną, jeśli nie są potrzebne jako „zabezpieczenie“. Młode karmione są pokarmem zwracanym przez rodziców, a częstotliwość karmienia zwiększa się wraz ze wzrostem pisklęcia. Młode trzewikodzioby opierzają się zazwyczaj w wieku 95-105 dni, a latać zaczynają około 105-112 dnia życia. Nim staną się w pełni samodzielne, przez kilka tygodni po opuszczeniu gniazda nadal są karmione przez rodziców. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3 lat.

Trzewikodzioby prowadzą samotniczy tryb życia. Podczas okresu rozrodczego łączą się w pary, ale poza tym okresem żyją samotnie. Trzewikodzioby zazwyczaj zaczynają parzyć się na początku pory deszczowej, tworząc sezonowe, monogamiczne pary lęgowe. Ich szczegółowe zachowania godowe nie zostały jeszcze dobrze udokumentowane; ale uważa się, że obejmują one klekotanie oraz ruchy głową, które pomagają wzmocnić więź między osobnikami i sygnalizują gotowość do kopulacji. Gdy pod koniec pory deszczowej poziom wody opada, para oczyszcza i wydeptuje obszar pływającej roślinności, gdzie następnie buduje dużą platformę gniazdową, często ukrytą wśród zarośli papirusu i trzcin. Samica trzewikodzioba składa zazwyczaj od 1 do 3 białych jaj, które oboje rodzice wysiadują przez 30 dni. Aby zapobiec ich przegrzaniu, dorosłe osobniki od czasu do czasu chłodzą jaja, polewając je wodą przenoszoną w dużych dziobach. Po wykluciu pisklęta są pokryte gęstym, srebrzystoszarym puchem i całkowicie zależne od rodziców. Na wolności trzewikodzioby zazwyczaj dbają tylko o najstarsze pisklę, a pozostałe giną, jeśli nie są potrzebne jako „zabezpieczenie“. Młode karmione są pokarmem zwracanym przez rodziców, a częstotliwość karmienia zwiększa się wraz ze wzrostem pisklęcia. Młode trzewikodzioby opierzają się zazwyczaj w wieku 95-105 dni, a latać zaczynają około 105-112 dnia życia. Nim staną się w pełni samodzielne, przez kilka tygodni po opuszczeniu gniazda nadal są karmione przez rodziców. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3 lat.