Liściołaz żółty

Liściołaz żółty (Phyllobates terribilis), nazywany także liściołazem złocistym lub straszliwym, to endemiczny gatunek trującej żaby z rodziny drzewołazowatych, żyjący w lasach tropikalnych wybrzeża Pacyfiku w Kolumbii. Choć nazywany jest liściołazem „złocistym”, występuje w kolorach miętowej zieleni, żółtym i pomarańczowym. Każda jego odmiana ma wysoce trującą skórę, co stanowi mechanizm obronny przed drapieżnikami, a jaskrawe zabarwienie działa jako sygnał ostrzegawczy dla potencjalnych atakujących. Żyje w ściółce leśnej i w przeciwieństwie do innych gatunków żab nie wymaga do życia wody ani obecności zbiorników wodnych w pobliżu – potrzebuje jedynie źródła wody, w której składa jaja. Liściołazy żółte mierzą średnio od 50 do 55 mm, przy czym samice są zazwyczaj większe od samców.

Liściołaz żółty jest uznawany za gatunek zagrożony z powodu postępującej utraty i degradacji siedlisk. Oprócz wycinki lasów na potrzeby przemysłu drzewnego i działalności górniczej las deszczowy jest także nielegalnie karczowany pod uprawę zabronionych roślin. Działania te niszczą cenne siedliska tych nadrzewnych żab, a zanieczyszczenia pestycydami stosowanymi na tych uprawach mają szkodliwy wpływ także na inne zwierzęta występujące na tych obszarach. Liściołazy żółte są popularnymi okazami na rynku zwierząt domowych, choć szacuje się, że liczba osobników odławianych na wolności jest dość niska. Niewielka część siedlisk tych żab znajdują się na obszarach chronionych, a handel międzynarodowy tym gatunkiem jest ograniczony na mocy załącznika II do konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES). Dzięki sporej liczbie liściołazów żółtych hodowanych w niewoli udało się znacznie ograniczyć nielegalne odławianie dzikich osobników. Żaby te są toksyczne ze względu na to, czym się żywią na wolności, dlatego osobniki wyhodowane w niewoli stanowią znacznie bezpieczniejszą i tańszą opcję dla hobbystów. Niemniej jednak, jeśli chcemy zadbać o przetrwanie tego gatunku na wolności, konieczna jest dalsza ochrona jego siedlisk.