Masalların Cazibesi

John dün bana yine bir hikâye anlattı. Anlaşılan içtiğimiz içkiler dilini çözmüş ve hayal gücünü harekete geçirmişti. Benim için sorun değildi... Hava nemliydi; gizemli bir geceye tam da uygun bir ortamdı. Bana doğru yaklaşıp sır verircesine fısıldadı. Nefesini kulağımda hissediyordum. Bira yüzünden başım dönüyordu ama dikkatle dinlemeye özen gösterdim.

Bir zamanlar, Alev'in laneti yüzünden hayatı mahvolan cesur bir şövalye varmış. Şövalye, düşüşüne rağmen intikam değil, af aramış. Bağışlanmak için tek yol olan eski Gök Limanı'na ulaşmak üzere Közdiyar'ın sınırlarında dolaşmış.

Ancak rüzgârlar limanı yıkıldığında şövalyenin ruhu da yıkılmış. Kurtuluş için tek şansı elinden alınmıştı. Yıkılmış bir hâlde bir dağın zirvesine diz çöküp limanı uzaktan seyrederek beklemiş... Ta ki yok olana dek.

Şövalye asla sahip olamayacağı bir şeyi istiyormuş. Onun acısını çok iyi anlıyorum... Bir vaade, bir umut fısıltısına tutunmak... John'un sözlerini hâlâ hissedebiliyorum. Bu sadece bir masal diyorum kendime... ama o masalın tatlı cazibesi her seferinde beni tekrar kendine çekiyor.