Darya'nın Pişmanlığı

Eski düşüncelerimden kurtulabileceğimi sanmıştım. Fakat artık beni kalıcı olarak lekelediklerini anlamış oldum. Hepsi kanıma işlemiş, bedenimin bir parçası olmuş.

Buraya yolculuk ederken aklımda yalnızca iyi niyetler var. Kadimleri daha iyi tanımak, öğrenmek, büyümek, gelişmek... Buna rağmen yanımda silah getirdim. Kılıç, yay, hançer... Hazır olmak istemiştim. Karşıma ne çıkarsa çıksın. Savaşmam gerekse bile.

Bu yüzden uzakta bir Kadim gördüğümde değneğimi sıkıca tuttum. İlk defa karşımda bir Kadim görüyorum. Vadideki çimlerin üzerine yatarken birden ayağı kalktı, o kadar uzundu ki neredeyse güneşi kapatacaktı. Sonra da tekrar yere eğildi. Kekik toplayıp kendi kendine mırıldanıyordu.

Asamı sıkıca tutmayı bırakırken utandığımı hissettim. İçgüdülerim beni yeniden kandırmıştı. Bir süreliğine orada öylece duruverdim. Kulağıma tanıdık gelen o melodiyi dinledim. Âdeta bir insan mırıldanıyor gibi... ki belki de gerçekten öyleydi. Benden daha insan bile olabilir hatta.

Artık silahlarım olmadan, korkmadan ilerleyeceğim ve yürürken öğrendiğim bu melodiyi mırıldanacağım. Bazı notalar detone oluyor, bazılarında hâlâ boğazım düğümleniyor... Fakat beni korkutan bu şarkı değil, şarkıya eşlik eden öksürüklerim.

Darya