Kadim Dikili Taş I

Tüm canlılar gibi insanoğlu da eninde sonunda solup gidecek. Işıkları titreyip sönecek, ebedî Alev'den mahrum kalacak.

Sonu olmayan, berrak bir irfanın karşısında anlamsız ve önemsiz olduğunu anlayacak.

Ateş gibi yanacak, kül olarak gideceğiz. Haraptan ve yıkımdan ibaret kısır bir döngü...

Beklenmeyenler - İnsanoğlu, kısa ömürlüdür! Akıp giden zaman çizelgesinde küçük bir nokta, alıp verilen bir nefes, göz açıp kapayıncaya kadar geçen bir varlık!

Yine de bu muvakkat fıtratına rağmen ateşi icat etmeyi başardı.

Kaçınılmaz şafaklarını aydınlatacak bir Alev...

Topraklarımızın altında bir zamanlar o kadar derin bir yarık yatıyordu ki içindekiler binlerce yıl boyunca bizden gizli kaldı.

Hiçbir sır, ebedî Alev'n ışığının nuruna karşı koyamaz. Antik bir kötülük, olgunlaşıyor... büyüyor.

Gömülmeli, sular altında bırakılmalı ve mühürlenmeli. İnsanlık, bu kıyamet dokunaçlarına asla dokunmamalı.

Ham hayat enerjisi sökülüp sulandırılarak simyada kullanılıyor. Değiştiriliyor, farklılaştırılıyor. Eritilip yeniden doğuyor.

Derin bir güç, en geç Közdiyar sakinlerinin bedenlerine yakıt olup onları içten içe çürütüyor. Metanetimiz bizi kör etti, nihayetinde başarısız olduk.

Gözlerimizi tekrar göklere çevirmeliyiz zira bu içi boş çekirdek artık kurtarılamaz.

Çekirdeğin derinliklerinde biriken bir enerji. Bir ışık aniden parıldıyor, bizzat uzayın sınırlarını aşıyor.

Sarıldığın alev tarafından açılacak bir kapı... En parlak kıvılcımlar, ateşin çizdiği yolda ilerleyecek ve gölgelerde saklananları gün yüzüne çıkaracak.

Yıldızların sönmesine, güneşin batmasına asla izin verme. Bir ebediyet sürecek, kadir bir miras...

Ayrıldık. Çift başlı su yılanı gibi ortadan ikiye bölündük.

Aramızda kaynayan anlaşmazlık, gençlerimizi astlarımızdan ayırdı. Nihayetinde yeni bir çağ başlıyor. Geçici ateşi muhafaza etmek istiyorlar. Tüm insanoğlunun yüreğinde yanan ateşten ilham alıyorlar.

Hepimiz sarsılıp düşeceğiz. Nihayetinde yıkılacağız.

Nihayet, akla hayale sığmayacak bir çağın kalıntıları bir kenara atılıyor.

Dalgaların arasında boğuluyor. Yine bir kötülük, yine bir kusur, bir kenara atılıp mühürleniyor.

Akan sular tüm lekeleri temizleyip götürsün. Bizden sonra sel gelecek.

Belki Alev, baştan beri lekelidir. Kendi ışığından kör olmuştur... Ya da belki bizim yüzümüzden.

Son kusur, diğerlerinden daha çok göze batar. O kadar yüksekten, o kadar sert bir şekilde düştük ki aşağıdaki yarıkla yarışır. Bizi ortadan ikiye bölen bir hata...

Bölündük, yıkılıyoruz. Gençlerimiz savaş içerisinde boğuluyor, yaşlılarımız yıldızların içine mahkûm. Yanlış hesap yaptık. Küllerden yıldız doğar. Baştan başlamamız gerek.

• Manathor