Stalker

Drapieżnik o opływowym kształcie, którego można spotykać w lasach wodorostów, gdzie czyha na ofiary wypływające z płycizn na żer. Stalker prawdopodobnie wypełnił swoją niszę ewolucyjną, miliony lat temu idealnie balansując między prędkością a rozmiarem i może być jednym z najstarszych gatunków na planecie. Stalker wydaje się przejawiać zainteresowanie depozytami tytanu, co powoduje wyostrzanie oraz nadwyrężanie zębów. Podobnie jak w przypadku wielu drapieżników, można chwilowo odciągnąć uwagę stalkerów, karmiąc zbliżające się głodne okazy. 1. Zęby. Zęby stalkera są niezwykle twarde i szybko rosną. Jego wydłużona szczęka może kąsać większych napastników z ogromną siłą nacisku, a jednocześnie jest wykorzystywana, by dopaść małych roślinożerców szukających schronienia wśród skał. 2. Widzenie nocne. Warstwowa budowa siatkówki sugeruje przystosowanie do polowania w nocy. 3. Płyty grzbietowe. Każda z płyt może poruszać się niezależnie, nadając zwierzęciu dużą zwrotność. 4. Płetwy brzuszne. Długie i mocne. Dzięki nim stalker jest w stanie polować nawet na najszybszą zdobycz. Podsumowanie: zęby stalkera mogą mieć zastosowanie w produkcji szkła emaliowanego.