Stalker

Drapieżnik o opływowym kształcie, którego można spotykać w lasach wodorostów, gdzie czyha na ofiary wypływające z płycizn na żer. Stalker prawdopodobnie wypełnił swoją niszę ewolucyjną, miliony lat temu idealnie balansując między prędkością a rozmiarem i może być jednym z najstarszych gatunków na planecie.

Stalker wydaje się przejawiać zainteresowanie depozytami tytanu, co powoduje wyostrzanie oraz nadwyrężanie zębów.

Podobnie jak w przypadku wielu drapieżników, można chwilowo odciągnąć uwagę stalkerów, karmiąc zbliżające się głodne okazy.

1. Zęby.

Zęby stalkera są niezwykle twarde i szybko rosną. Jego wydłużona szczęka może kąsać większych napastników z ogromną siłą nacisku, a jednocześnie jest wykorzystywana, by dopaść małych roślinożerców szukających schronienia wśród skał.

2. Widzenie nocne.

Warstwowa budowa siatkówki sugeruje przystosowanie do polowania w nocy.

3. Płyty grzbietowe.

Każda z płyt może poruszać się niezależnie, nadając zwierzęciu dużą zwrotność.

4. Płetwy brzuszne.

Długie i mocne. Dzięki nim stalker jest w stanie polować nawet na najszybszą zdobycz.

Podsumowanie: zęby stalkera mogą mieć zastosowanie w produkcji szkła emaliowanego.