Łypacz

Zwinna ryba łowna spotykana na płyciznach i będąca bogatym źródłem białka.

1. Rozwinięte oczy osadzone po bokach głowy.

Zdolne do rozpoznawania barw nie tylko na płyciznach, ale również przy innych warunkach oświetlenia. Może zamknąć powieki, zapobiegając odbijaniu się światła od soczewek. Powoduje to, że łypacz jest prawie całkowicie niewidoczny dla nocnych drapieżników.

2. Silne płetwy.

Gatunek ten wyewoluował mocne płetwy, które umożliwiają szybkie przyspieszenie w stojącej wodzie i zdolność do wyskakiwania na kilka metrów ponad powierzchnię w celu uniknięcia pościgu.

3. Dziób.

Najprawdopodobniej wykorzystywany do rozłupywania koralowców i twardszych roślin. Powiększona przestrzeń nosowa nie spełnia żadnej oczywistej funkcji, ale wydaje się być rozwinięta w celu wykrywania w wodzie jakiegoś konkretnego enzymu. Nic dotychczas poznanego na tej planecie nie wydaje odpowiedniej woni.

4. Kanaliki wyrzutowe.

Kanaliki umiejscowione na tułowiu łypacza są połączone bezpośrednio z jego żołądkiem i skrzelami. Wydają się być zaprojektowane, aby wypychać ich zawartość na żądanie. Cel niejasny.

Przystosowanie łypacza do życia w płytkich wodach nie tłumaczy szeregu wykształconych cech, które na pierwszy rzut oka niczemu nie służą. Wydaje się, że zwierzę jest bardziej inteligentne od innych małych roślinożerców i mogłoby z łatwością przeżyć na większych głębokościach.

Podsumowanie: jadalny (wysokokaloryczny), wymagane dalsze badania.